Christine en ik hadden onderling afgesproken dat alles er van af hing. Ik was tegen het werk van Hardy Mertens aangelopen tijdens het wereld muziek concours van 1993. Voor mij is het bezoeken van het vierjaarlijkse blaasmuziekfestival in Kerkrade een geloofsdaad, net als het vieren van carnaval. Ik hernieuw er mijn verbondenheid met de oostelijke mijnstreek mee waar ik ben geboren en opgegroeid. Achteraf gezien markeerde het concours van 93 in het eigen leven een overgang. Mijn vader was net vruchteloos voor de tweede keer aan zijn hart geopereerd. Mijn dochter was net geboren. Hardy Mertens’ compositie 18 stages of hell is een compromisloos muziekstuk. Het verklankt met alle kopergeweld dat de bezetting van een fanfare aan een dirigent en een componist ter beschikking stelt de verschrikking. Het stuk was in 1993 in de eerste divisie van het concours verplicht. Het werd die dag keer op keer herhaald en ergens onderweg vielen als de muren van Jericho mijn verdedigingen. De muziek baande zich onweerstaanbaar een weg in mijn innerlijk naar het knooppunt waar de twintigste eeuwse verschrikkingen, mijn vaders vader, mijn vaders familie, mijn vader, mijn liefde voor hem, zijn naderende dood, mijn verdriet en boosheid en de opdrachten die mij richting geven banaal maar onlosmakelijk met elkaar verknoopt waren geraakt. Christine en ik hebben Hardy Mertens op de openingsdag van het wereld muziek concours 2009 voor het eerst in levende lijve ontmoet, bij Cafe Louis, op de hoek van de markt van Kerkrade, naast het gemeentehuis. Wij hadden van te voren besloten dat wij het publieke kunstproject voor de oostelijke mijnstreek alleen zouden doorzetten als hij de compositie zou willen schrijven. Hardy bleek een goedlachse gulle en grootmoedige man die zonder aarzeling ja zei.

Ik geef u, om te beginnen, een woord.

Sjtub.

Het is het eerste woord uit een reeks van vijf … woordgeschenken. Kaalslag, herinnering, schaamte en wederopstanding zullen volgen.